პოლიტიკა

არცახის შემთხვევაში ერთადერთი მნიშვნელოვანი გარანტია არის სტატუსის შენარჩუნება, თუნდაც არაღიარებული სახელმწიფოს სახით։  პოლიტოლოგი

მთიან ყარაბაღში სიტუაციის სტაბილიზაციის საერთაშორისო მექანიზმის ამოქმედება გულისხმობს მრავალეროვნული სამშვიდობო ძალების არსებობას, როგორც   ეს მოხდა კოსოვოში. ეს ასევე გულისხმობს საერთაშორისო გარანტიების ინსტიტუტის არსებობას, რომელიც ასევე იქნება სამშვიდობო კონტინგენტის შემადგენელი ნაწილი. მაგრამ საინტერესოა, რამდენად დაეთანხმება აზერბაიჯანი მის ტერიტორიაზე ამ ყველაფრის განთავსებას ან რამდენად იქნება შესაძლებელი ამ საკითხში ზეწოლა აზერბაიჯანზე, რადგან ეს უკანასკნელი კატეგორიულად უარყოფს საერთაშორისო მექანიზმის ამოქმედებას, რომელიც უზრუნველყოფს შემდგომ სტაბილურობას.

ანალოგიური მოსაზრება გამოთქვა პოლიტოლოგმა ჰრანტ მიქაელიანმა „Armenpress“-თან საუბარში, რომელიც ავსტრიაში სრ საგარეო საქმეთა მინისტრის, არარატ მირზოიანის, არცახის საკითხზე გამოსვლის მნიშვნელოვან დებულებებს ეხება.

სომხეთის საგარეო საქმეთა მინისტრმა არარატ მირზოიანმა ვენაში ავსტრიის საგარეო საქმეთა მინისტრ ალექსანდრე შალენბერგთან შეხვედრის შემდეგ ჟურნალისტებთან განცხადება გააკეთა, სადაც კონკრეტულად განაცხადა, რომ სტაბილური მშვიდობა ჩვენს რეგიონში შესაძლებელია მხოლოდ სტეფანაკერტ-ბაქოს დიალოგით მთიანი ყარაბაღის ხალხის უფლებებისა და უსაფრთხოების საკითხებზე. საერთაშორისო მექანიზმის ფარგლებში, სათანადო მიმართვის უზრუნველყოფის შემთხვევაში.

„აზერბაიჯანს სურს, რომ რუსეთის სამშვიდობო კონტინგენტმა დატოვოს თავისი ტერიტორია და ზოგადად  ეწინააღმდეგება ადგილზე სხვა სამშვიდობო მისიების საქმიანობას, ამიტომ ყველაფერს გააკეთებს, რათა თავიდან აიცილოს მათი განლაგება. თუნდაც ვივარაუდოთ, რომ მთიან ყარაბაღში საერთაშორისო მექანიზმი ამოქმედდება, იქნება თუ არა ის სრულფასოვნად გარანტირებული არცახი სომხების, რატომ არა სომხეთის უსაფრთხოებასაც, რადგან სამშვიდობო მისიები ჩვეულებრივ, როგორც საერთაშორისო გამოცდილება აჩვენებს, ასე ეფექტურად არ მუშაობს. მართალია, რუსი სამშვიდობოების ყოფნა არის გარანტი იმისა, რომ არცახელი სომხები არ დატოვებენ თავიანთ საცხოვრებელ ადგილებს. თუმცა ასევე მნიშვნელოვანი პირობაა, რომ აზერბაიჯანმა თავის მხრივ უარი თქვას გენოციდურ პოლიტიკაზე“, – განაცხადა მიქაელიანმა.

მისი დაკვირვებით, დღევანდელი აზერბაიჯანი კლასიკური გაგებით ნაცისტური სახელმწიფოა და არ მოითმენს არცახელი  სომხების არსებობას მათ ისტორიულ სამშობლოში. სანამ ეს ნარატივი არსებობს, ნებისმიერი სამშვიდობო მისია განწირულია მარცხისთვის, მით უმეტეს, რომ ამ ეტაპზე არ არსებობს შესამჩნევი საერთაშორისო მექანიზმი ან ძალა, რომელიც ზეწოლას მოახდენს თურქულ-აზერბაიჯანულ ტანდემზე. არცახის შემთხვევაში უსაფრთხოების ერთადერთი მნიშვნელოვანი გარანტია, პოლიტოლოგის აზრით, არსებული სტატუსის შენარჩუნებაა, თუნდაც ის არაღიარებული სახელმწიფო იყოს.

ბაქო-სტეფანაკერტის დიალოგის პერსპექტივაზე მიქაელიანმა აღნიშნა, რომ მთავარი საკითხია, რა ფორმატში წარიმართება დიალოგი. არსებობს ვარიანტი, რომ მხარეებმა უნდა მოლაპარაკება აწარმოონ როგორც თანაბარნი, მაგრამ ბაქო უარყოფს ამ ვარიანტს. სხვა ფორმატი არის ის, რომ არცახიდან არჩეულმა ელჩებმა და აზერბაიჯანის სახელმწიფო ხელისუფლების წარმომადგენლებმა უნდა ისაუბრონ, მაგრამ ბაქო ამასაც უარყოფს და წამოაყენებს დიალოგის ვარიანტს, რის შედეგადაც არცახი სრულად უნდა იყოს ინტეგრირებული აზერბაიჯანთან, ან სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, ჩაბარდება ბაქოს,  რაც ავტომატურად მიუღებელია საერთაშორისო შუამავლებისთვის და არცახის მხარისთვის.

ნახეთ მეტი
Back to top button