ფაშინიანს აქვს ეჭვი, რომ აზერბაიჯანმა შესაძლოა ლოკალური სამხედრო ოპერაციები დაიწყოს სომხეთის წინააღმდეგ სრულმასშტაბიან ომში გადაქცევის პერსპექტივით
სომხეთის პრემიერ-მინისტრმა ნიკოლ ფაშინიანმა განაცხადა, რომ აზერბაიჯანი ყველანაირად გაურბის შემოთავაზებულ ვარიანტებს სომხეთსა და აზერბაიჯანს შორის საზღვრის დემარკაციის შესახებ. პრემიერის თქმით, ამის მიზეზი შეიძლება იყოს აზერბაიჯანის განზრახვა დაიწყოს სამხედრო ოპერაციები საზღვრის ზოგიერთ რაიონში, სომხეთის წინააღმდეგ სრულმასშტაბიან ომში გადაქცევის პერსპექტივით.
ამის შესახებ ფაშინიანმა სომხეთის მთავრობის სხდომაზე სიტყვით გამოსვლისას განაცხადა.
„აზერბაიჯანი რეგულარულად საუბრობს, სოფლის ტერიტორიებზე როგორც თავად აყალიბებს, ამავდროულად უარს ამბობს იმის მიღებაზე, რომ 31 არაანკლავური სოფლი სასიცოცხლოდ აუცილებელი ტერიტორია აზერბაიჯანის ოკუპაციის ქვეშაა, ანუ ეს „4:31“. ეხება არა ანკლავებს, არამედ სოფლეებს, ჩვენი პოზიცია ამ სიტუაციასთან დაკავშირებით ძალიან კონსტრუქციულია. ჩვენ ვამბობთ, რომ იმისთვის, რომ ჯარებმა უკან დაიხიონ თავიანთი პოზიციებიდან, აუცილებელია სომხეთ-აზერბაიჯანის საზღვრის რეპროდუცირება რუკაზე და ადგილზე და ორი ქვეყნის ჯარების გაყვანა სასაზღვრო ხაზიდან, ანუ საზღვრის მონიშვნის შემდეგ თუ აღმოჩნდება, რომ ამ ხაზის წინ არის ჯარები, ისინი ორივე მხრიდან უნდა გაიყვანონ იმ უკვე მონიშნულ საზღვრებთან მიმართებაში. ოფიციალური ბაქო ცდილობს ეს მოვლენა ისე ჩამოაყალიბოს, რომ აზერბაიჯანის ჯარებმა სომხეთის 31 სოფლის ტერიტორიებიდან არანაირად არ დაიხიონ. ეს არ არის კონსტრუქციული პოზიცია“, – აღნიშნა ფაშინიანმა.
პრემიერ-მინისტრმა კიდევ ერთხელ დაადასტურა სომხეთის რესპუბლიკის მზადყოფნა წავიდეს კონკრეტულ გადაწყვეტილებებზე, რომლის პრინციპები უკვე განსაზღვრულია. მან წარმოადგინა რა პრინციპებზეა საუბარი.
„საუბარია საერთაშორისო პლატფორმებზე წერილობით და საჯაროდ დაფიქსირებულ შეთანხმებაზე, რომ სომხეთი და აზერბაიჯანი აღიარებენ ერთმანეთის ტერიტორიულ მთლიანობას 1991 წლის ალმაათის დეკლარაციის საფუძველზე და ალმაათის დეკლარაცია უნდა იყოს საზღვრის დემარკაციის პროცესის პოლიტიკური საფუძველი. ეს ნიშნავს, რომ ჩვენ დაგვრჩა ტექნიკური სამუშაოები რუკებზე და ადგილზე სომხეთსა და აზერბაიჯანის სსრ-ს შორის არსებული დე იურე საზღვრის რეპროდუცირებაზე 1991 წლის მდგომარეობით და პრობლემის გადასაჭრელად მათი სამართლებრივი საფუძვლების ხაზგასმით.
იგივე პრინციპით უნდა განიხილებოდეს ეგრეთ წოდებული ექსკლავების საკითხი. მაგალითად, არწივაშენის ტერიტორიის დასადგენად აუცილებელია სამართლებრივ დოკუმენტებზე დაყრდნობით ხაზი გავუსვათ და შემდგომი მოლაპარაკების შედეგად ეს საკითხი გარკვეული ფორმულით გადაწყდეს.
მაგრამ აზერბაიჯანი რეგულარულად გაურბის ასეთ გადაწყვეტილებებს და ცდილობს ლოკალიზაციის გზას გაჰყვეს. ჩვენ კი ვეთანხმებით ამ ვარიანტს და ვაწარმოებთ დემარკაციას რეგიონის მიხედვით, ვაწარმოებთ საზღვრებს თითოეულ სექტორში, შემდეგ ვახორციელებთ ჯარების პოზიციონირების კორექტირებას რეპროდუცირებული საზღვრის მიხედვით და გადავდივართ შემდეგ სექტორზე და ვტოვებთ ექსკლავს. სხვა სიტყვებით რომ ვთქვათ, არსებობს ორი ვარიანტი. ჯერ საზღვრის მთელს საზღვრებს ვაღიარებთ და გადავდივართ მის განხორციელებაზე, მეორეც, საზღვარს ვყოფთ ნაწილებად და ცალ-ცალკე საზღვრის გამოკვეთით მივდივართ წინ. ჩვენ ვეთანხმებით ორივე ვარიანტს, ზემოთ აღნიშნული პრინციპების მიხედვით.
მაგრამ აზერბაიჯანი, როგორც ჩანს, გაურბის ამ ვარიანტსაც. ასევე, ჩვენი ანალიზი აჩვენებს, რომ ამას შეიძლება ერთი მიზეზი ჰქონდეს და ეს შეიძლება იყოს სამხედრო ოპერაციების წამოწყება საზღვრის ზოგიერთ ნაწილში, სამხედრო ესკალაციის სრულმასშტაბიან ომში სომხეთის რესპუბლიკის წინააღმდეგ გადაქცევის პერსპექტივით.
ეს განზრახვა იკითხება ოფიციალური ბაქოს ყველა განცხადებასა და ქმედებაში“, – ხაზგასმით აღნიშნა ფაშინიანმა.
