Forbes-მა სომხეთი ღვინის სამშობლოს ტიტულისათვის  ნომერ პირველ პრეტენდენტად დაასახელა

ამერიკულმა ჟურნალმა Forbes-მა სომხურ მეღვინეობას ვრცელი სტატია მიუძღვნა, სადაც ქვეყანას „ღვინის სამშობლოს პოტენციური გვირგვინოსანს“  უწოდებს.

სტატიის ავტორი, ჟურნალისტი ლეინ რენდოლფი წერს: „სომხური ღვინის ისტორია 6000 წელს მოიცავს, გამოქვაბულიდან  „არენი-1“, მსოფლიოში უძველესი მეღვინეობიდან, თანამედროვე აღორძინებამდე, რომელიც მის გლობალურ მომავალს ცვლის“.

მე-20 საუკუნის განმავლობაში სომხეთი არა ღვინოსთან, არამედ კონიაკთან  ასოცირდებოდა.  საბჭოთა მთავრობა კონიაკის  წარმოებაზე დებდა ფსონს. Forbes-ი ანეკდოტურ დეტალს იხსენებს: „ბრიტანეთის პრემიერ-მინისტრი უინსტონ ჩერჩილი სომხურ ArArAt კონიაკზე  იყო შეყვარებული, მას შემდეგ რაც  სტალინი მას 1945 წელს იალტაში გაუმასპინძლდა. ომის შემდეგ ჩერჩილს წელიწადში 400 ბოთლს  უგზავნიდნენ“.

ამ სურათმა ფესვები გაიდგა: სომხეთი კონიაკის ქვეყნად იქნა აღიარებული,  მაგრამ დღეს, როგორც რენდოლფი წერს, ქვეყანას „ახალი წოდება  აქვს: ღვინის სამშობლო“.

„უზენაესობისთვის ბრძოლაში“ მთავარი არგუმენტი ვაიოც ძორში, გამოქვაბულ „არენი-1“-ის  აღმოჩენა იყო. 2007 წელს კალიფორნიის უნივერსიტეტის არქეოლოგებმა იქ თიხის საწნეხი, ღვისნის დასადუღებელი ჭურჭელი და ყურძნის წიპწები აღმოაჩინეს.

„პირველად გვაქვს მეღვინეობის სრული არქეოლოგიური სურათი, რომელიც 6100 წლით თარიღდება“, – ციტირებს Forbes-ი არქეოლოგ გრიგორი არეშიანს.

სტატიაში ხაზგასმულია, რომ ეს არ არის აბსტრაქტული ლეგენდები, არამედ სამეცნიერო მტკიცებულება იმისა, რომ სომხეთს მეღვინეობის უწყვეტი ისტორია აქვს, უძველესი დროიდან დღემდე.

თანამედროვე სომხური მეღვინეობა დაფუძნებულია ადგილობრივ ჯიშებზე: არენი, ოქროსფერი კენკრა („ოქროს კენკრა“), ხათუნი. მწარმოებლები უბრუნდებიან ტრადიციულ მეთოდებს, როგორიცაა დაძველება კასრებში ან მიწაში ჩაფლულ თიხის ჭურჭელში.

რენდოლფი აღნიშნავს სახელებსა და ბრენდებს, რომლებიც ქმნიან ღვინის ახალ სცენას.

– Zorah Wines – აძველებს არენს კასრებში და იგებს საერთაშორისო ჯილდოებს.

– InVino – ერევანში პირველი ღვინის ბარი, სადაც ღვინის კულტურა ქალაქის ცხოვრების ნაწილი გახდა.

– გევორკიანის მეღვინეობა – ექსპერიმენტებს ატარებს თანამედროვე მეღვინეობების შექმნით და ძველი ტექნოლოგიების აღდგენით.

კრია – ვაიოც ძორში მიტოვებულ ვენახებს აღადგენს.

„მეზობლებისგან, საქართველოსა და თურქეთისგან განსხვავებით, სომხეთს შეუძლია მიუთითოს კონკრეტულ არქეოლოგიურ ძეგლზე, სადაც საწნეხი, ჭურჭელი და ყურძნის დნმ-ია, რაც წარსულს აწმყოსთან აკავშირებს“, – ხაზს უსვამს ლეინ რენდოლფი.

სწორედ სიძველისა და თანამედროვეობის ეს კომბინაცია ხდის სომხურ მეღვინეობას უნიკალურს და მსოფლიოსთვის მიმზიდველს. ღვინის ექსპორტი ბოლო ათწლეულის განმავლობაში გაორმაგდა და ეტიკეტით  „დამზადებულია სომხეთში“  ბოთლების პოვნა ახლა პარიზიდან ლოს-ანჯელესამდეა შესაძლებელი.